
Autor: Paulina Hendel
Wydawnictwo: WeNeedYa
Data wydania: 2023
Muszę przyznać, że od dawna zamierzałam zapoznać się z twórczością Pani Pauliny Hendel, a oczywistym wyborem na pierwszy rzut był „Cmentarz osobliwości”. Mroczna posiadłość? Cmentarz? Dusze uwięzione na ziemi pod upiornymi postaciami? Tak, to rewelacyjny materiał na gotycką powieść. Bardzo chciałam przeżyć taką mocno upiorną przygodę, lecz po przeczytaniu blurba nie mogłam oprzeć się myśli, że jest to pozycja skierowana do młodszych odbiorców - a zatem nie dla mnie. Postanowiłam mimo to dać „Cmentarzowi...” szansę, i nie żałuję.
Temat, pomysł: 10/10.
Wykonanie: 6/10.
Podsumowując: przyzwoicie. Odczuwam jednak pewien niedosyt, o czym opowiem za chwilę.
Grafika: wykonanie własne przy pomocy narzędzia Upcreator
Krótko o fabule, jeśli nie czytaliście: Max jest kanciarzem, krętaczem i złodziejem. Wpada w poważne tarapaty, gdy okrada swojego szefa. Niespodziewana propozycja przyjęcia na własność starej posiadłości i przylegających do niej terenów (co ważne!) stanowi idealną furtkę do wybrnięcia z kłopotów. Na miejscu okazuje się, że ciąży na nim odpowiedzialne zadanie: czuwania nad duszami, które odbywają pokutę na tytułowym cmentarzu osobliwości. Nie jest to łatwe zadanie…
꧁⎝ 𓆩༺✧༻𓆪 ⎠꧂
Pozytywnie oceniam kilka elementów. Po pierwsze, konstrukcja postaci. Główny bohater, mimo że typ spod ciemnej gwiazdy – jest sympatyczny, nie wyidealizowany, nie jednowymiarowy. Wzbudza sympatię, tym bardziej, że z czasem okazuje się, iż to wcale nie taki zimny drań... Bohaterom drugoplanowym również nie mogę niczego zarzucić. Są oni różnorodni, może trochę sztampowi. Jak w każdym nawiedzonym domu, dworze, zamczysku – musi się znaleźć sztywna gospodyni, a także lokaj, zarządca (czy też zarządca cmentarza w tym konkretnym przypadku), młodziutka pokojówka, ogrodnik który zna się na wszystkim i jakaś zbłąkana artystyczna dusza. Nie mam jednak o to żalu do autorki, przeciwnie, takie zestawienie postaci budzi moją sympatię. Poznając razem z Maxem jego posiadłość, przez chwilę tylko przeszło mi przez myśl: no tak, już to znam.
Tempo akcji jest według mnie w sam raz – nie ma dłużyzn, ale mamy czas aby na spokojnie zapoznać się i rozsmakować w literackiej rzeczywistości. Nie zgadzam się z opiniami, że w rozwinięciu nic się nie dzieje. Autorka konsekwentnie i płynnie prowadzi czytelnika przez kolejne strony i czyni podbudowę pod przyszłe wydarzenia.
Co mi nie odpowiada?
Czytając, miałam problem ze światem przedstawionym. Został on potraktowany powierzchownie, nie umiem powiedzieć gdzie rozgrywa się akcja. Czym jest Hataria? Nie był to wykreowany od nowa, fantastyczny świat, bo zbyt tu wiele punktów wspólnych z naszym światem. Zabrakło mi obszerniejszego opisu miejsca akcji, miałam wrażenie że autorka sama nie była zdecydowana czy chce stworzyć coś nowego czy nie, i w efekcie i postanowiła trzymać się znanych sobie elementów. Trochę nasz świat, trochę nie nasz, przynajmniej ja większych różnic nie dostrzegłam. Jedynym elementem wyróżniającym się są cmentarze osobliwości i ich mieszkańcy – dusze pod różnymi postaciami. Według mnie jedynie ten temat był wyeksponowany jeśli chodzi o elementy fantastyczne. Szkoda, że autorka nie opisała odważniej tego świata ze swojej wyobraźni.
Tym co mnie odrobinę raziło był swobodny styl wypowiedzi bohaterów. „Kurde...”, „Pójdzie pan”, „Max jestem” - odzierało to z otoczki niesamowitości, która i tak nie jest tu wybitna. Potocyzmy tutaj moim zdaniem nie pasują.
Brakowało mi także zaskoczeń. Opisanych wydarzeń można było się domyślić. Przyjazd Maxa do domu, zapoznanie się z cmentarzem, problemy z duszami i nieproszonymi gośćmi z zewnątrz. Zakończenie, rzekłabym, bajkowe. [SPOILER]. Bohater nadzwyczaj dobrze sobie radzi jako dziedzic, rozwiązuje zagadki których nikt inny nie zdołał rozwiązać, mało tego – przechodzi (moją ulubioną) przemianę wewnętrzną, i już nie ma ochoty kraść, oszukiwać i być egoistą.
Jeśli potraktować tę pozycje jako książkę dla młodzieży, powiedziałabym że jest dobra. Jako dorosły odbiorca twierdzę, że tak niesamowicie ciekawy pomysł na powieść został potraktowany zbyt lekko, spłycony. Sądzę, że z tak soczystego tematu można było wycisnąć więcej. Jest to zapewne kwestia gustu: uwielbiam długie, barwne opisy, zagłębianie się w każdy możliwy zakamarek, rozbudowywanie wątków; chyba dlatego czuję się zawiedziona. Nie pogardziłabym bardziej mroczną, rozszerzoną wersją. Może kiedyś taką otrzymam?
Dodaj komentarz
Komentarze