Moje TOP 6 na jesień

Opublikowano w 3 listopada 2026 17:01

Ponieważ blog istnieje od niedawna, nie ma na nim wielu treści. Mam jednak wiele pomysłów, i wiele przeczytanych książek które chciałabym polecić. Świadomość zbliżających się jesiennych wieczorów natchnęła mnie do zaprezentowania własnego zestawienia najlepszych według mnie pozycji z gatunku horroru i grozy. Nie są to nowości i większość jest pewnie znana  Czytelnikom, choć być może  z jakiegoś powodu nie każdy po nie sięgnął. Najlepszą reklamą mojego TOP 6 niech będzie fakt, że są to książki które poznałam wiele lat temu (za wyjątkiem numeru 6) i do dziś są moimi ulubionymi opowieściami, nie tylko na jesień. Zachęcam każdego do ich przeczytania, mam nadzieję że moje krótkie notatki przekonają  Was do tego.

 

 

6) Robert McCammon, Dziedzictwo Usherów, wyd. Vesper, Czerwonak 2023.

  Lubię tę pozycję za jej klimat - iście gotycki, z elementami które są obowiązkowe w każdym utworze subtelnej grozy - mroczna rezydencja, tajemnica rodzinna,  w okolicy znikające dzieci i tajemniczy stwór Dyniogłowy. Nazwisko Usherów jest tu raczej przypadkowe, ot - miłe nawiązanie do Usherów  z noweli Poego. Wymarzona lektura na Halloween, szczególnie dla osób które chcą  rozkoszować się ponurym klimatem. 

5) Stephen King, Miasteczko Salem, wyd. Amber, 1991.

Uwielbiam historie których akcja rozgrywa się w małym, niepozornym  miasteczku. Chyba dlatego że sama pochodzę z dużego miasta w którym nie ma ukochanej przeze mnie ciszy i bliskości natury. W jakimś stopniu pewnie także dlatego że w dzieciństwie chłonęłam amerykańskie filmy i seriale o przedmieściach - takich gdzie każdego ranka chłopiec na rowerze rozrzuca gazety. Poza tym, czasami w niepozornych miejscach dzieje się najwięcej. Tak jak w Salem, w którym nieszczęście miał znaleźć się główny bohater, pisarz  Ben Mears. Uważa, że znalazł spokojną przystań, wenę twórczą oraz sympatyczną dziewczynę. Jak możemy jednak wywnioskować z okładki, Salem i jego mieszkańcom zagraża coś złego... Gorąco polecam wielbicielom opowieści wampirycznych. 

Za co uwielbiam tę książkę? Za małomiasteczkową, sielską wręcz scenerię, jak i za umiejętne rozwijanie prze autora napięcia i stopniowe narastanie atmosfery niepokoju. Akcja toczy się tak płynnie, że stopniowo wsiąkamy  w klimat małej mieściny i wspólnie z mieszkańcami pomału oswajamy się ze złem… aż okazuje się, że prawdopodobnie już za późno na ratunek. Zakończenie jest takie, na jakie zasługuje porządny horror - nie wszyscy przetrwają by żyć długo i szczęśliwie. Cenię sobie także wplecione gdzieniegdzie elementy humorystyczne w tym charakterystycznym kingowym stylu. 

Ale co najlepsze, wampiry są tu tym czym mają być – bestiami żywiącymi się ludzką krwią, siejącymi śmierć. 

 

4) Gogol M., Czechow A. i inni, Opowieści niesamowite z prozy rosyjskiej, wyd. Państwowy Instytut Wydawniczy, 1975.

Gdzie szukać początków grozy, jeśli nie w opowieściach ze wschodniej Europy? Mroczne cerkwie, opustoszałe wsie, domostwo czarownicy, cmentarz, a także wytworne salony - w takie miejsca zabierają nas wybitni rosyjscy pisarze, jak choćby Puszkin czy Dostojewski. Sam dobór scenerii w większości przypadków wystarczy by wzbudzić dreszcz. Do tego dodać trzeba kunszt literacki pisarzy, stworzony przez nich sugestywne opisy i  umiejętność podsycania grozy opartej niekiedy na szczegółach.  No i ten duch minionych wieków... 

Uwielbiam "Opowieści niesamowite" ze względu na niepowtarzalny klimat grozy, jakże inny niż ten który wychodzi spod pióra współczesnych autorów.  W tej niepozornej, niekrzykliwej pod względem wizualnym książce znajdziemy prawdziwie magiczny świat  i  przewracając kolejne strony zaznamy czystej trwogi. 

To wielkie nazwiska i wspaniała sztuka wyrosła na ponurych ludowych podaniach i wierzeniach. Dodatkową przyjemność sprawia podziwianie pięknych czarno - białych ilustracji.

 

 

3)  Stephen King, Cmętarz zwierząt , wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 2009.

Według mnie jedna z najlepszych powieści Stephena Kinga. Nie tylko przerażająca, ale także niosąca pewnego rodzaju pociechę w najbardziej bolesnych momentach życia; przynajmniej ja tak odebrałam jej treść. Autor porusza w niej temat śmierci, żałoby i bólu który często jest tak ogromny, że odbiera cierpiącemu rozsądek i zmusza do podejmowania tragicznych decyzji. Sądzę że morałem tej historii jest stwierdzenie, że  najlepszym co możemy zrobić dla naszych zmarłych i dla samych siebie, to pozwolić im odejść, nawet jeśli nie rozumiemy dlaczego odejść musieli. 

Słabe punkty? Nie znalazłam. 

 

 

2) Michaił Bułhakow, Mistrz i Małgorzata, wyd. De Agostini Polska Sp. z o.o, Warszawa 2001.

Któż to ci powiedział, że nie ma już na świecie pięknych, ponadczasowych powieści? A niechże wyrwą temu kłamcy jego plugawy język!

Nieoczywista pozycja w zestawieniu horrorów, ale dla mnie to przede wszystkim doskonała powieść która zasługuje na uwagę każdego czytelnika. Jako bardzo młoda dziewczyna  uwielbiająca wszelkie niesamowite historie, zainteresowałam się ta książką po przeczytaniu krótkiego fragmentu na okładce (w innym wydaniu). Była w nim mowa o kocie wypisującym zaświadczenie o uczestnictwie w balu u szatana. Wiedziałam już wówczas, że będzie to jedna z moich ulubionych książek.

Jest to nieco prześmiewcza opowieść o Moskwie w której gości sam Zły; śledzimy perypetie nieszczęśników którzy spotkali go swojej drodze. Czasem pękamy ze śmiechu, a czasem ich żałujemy, ale czy na pewno...?  Tym bardziej, że  diabeł sprytnie obnaża ludzkie słabostki i udowadnia, że nie potrzeba jego knowań aby szanowani obywatele niespodziewający się własnego upadku, sami do niego doprowadzili. Ale nie brak tu humoru, mądrych refleksji, jak również kultowych już cytatów. Elementy diaboliczne nie są tu na pierwszym planie, ale przecież w opowieści o szatańskich harcach nie może ich zabraknąć.  Jest również melancholijny wątek miłosny - tytułowego Mistrza i jego ukochanej. Krótko mówiąc: arcydzieło literatury rosyjskiej dla każdego kto chce się uśmiechnąć, przestraszyć lub zadumać nad trudami życia.

Kocham tę książkę za jej uniwersalność i wszechstronność, za mądrość i przewrotność. Jedynym słabszym punktem są dla mnie fragmenty o Poncjuszu Piłacie - one zawsze mi się dłużą. Nie zmienia to jednak faktu że "Mistrz i Małgorzata" to absolutne cudo które każdy powinien przeczytać.

 

 

 

1) Algernon Blackwood, Wendigo i inne upiory, C&T, Toruń 2006.

Od tej książki, znalezionej niegdyś w bibliotece, zaczęłam swoją przygodę z serią „Biblioteka grozy”. Czy to z sentymentu, czy też z uwagi na fakt że Blackwood to absolutny klasyk wśród autorów opowiadań grozy, przez wiele lat  żadna inna antologia z tej serii nie wywarła już na mnie takiego wrażenia. Charakterystyczne jest to, iż Algernon Blackwood przedstawia nam grozę wywodzącą się wprost z natury, przypominając o tym, że to ona nas ujarzmi jeśli zechce, nie na odwrót. Tłem najsłynniejszych opowiadań z tego tomu, tj. : "Wendigo" i "Wierzby" są odosobnione miejsca, gdzieś w dzikich  ostępach z dala od cywilizacji, gdzie człowiek jest zagubiony i przerażony potęgą natury. Musi walczyć by przetrwać, i zrewidować swoje postrzeganie ludzkości jako rasy, która jest w stanie poskromić wszystko. Nie brakuje także motywów klasycznych: wielkich, nawiedzonych posiadłości, duchów,  czarów. Uwielbiam te opowiadania, bo umiłowałam szczególnie  niesamowitość w starym stylu.

Dodaj komentarz

Komentarze

Nie ma jeszcze żadnych komentarzy.

Stwórz łatwo własną witrynę internetową z Webador