Opowieść na Halloween, czyli jak groza może stać się pasją

Opublikowano w 1 listopada 2026 18:35

Czasem ktoś pyta mnie jak to możliwe, że interesują mnie wszelkie straszności. Być może chodzi o atmosferę - opustoszałe domy, nawiedzone rezydencje, wiejskie chaty na pustkowiach, czyli ulubione scenerie autorów grozy - są miejscami z dala od tłumów, bez krzyku i niepotrzebnych słów. Małe miasteczka, stare zamczyska otulone nocą... to lubię. Mam jedno wspomnienie z dzieciństwa, na bazie którego nieoczekiwanie stworzyłam dziś krótką historię - w punkt, bo przecież Halloween. To opowiastka- przestroga mówiąca o tym, że jak strachy chwycą, łatwo nie wypuszczą ze swoich szponów. 

            

                                                                                                                          ⁺˚⋆。°✩₊✩°。⋆˚⁺

Dawno dawno temu pewna mała dziewczynka zakradła się do sypialni rodziców i zaczęła się przyglądać ich biblioteczce. W długim rzędzie stało mnóstwo książek o różnych tytułach wpisanych na kolorowych lub mniej kolorowych i przyciągających uwagę grzbietach. Nie była w stanie dosięgnąć tego co ją ciekawiło, przyciągnęła więc sobie krzesło
i wdrapała się na nie. Teraz mnóstwo wspaniałych historii było już w jej zasięgu. Co wybrać najpierw? Na szczęście dziewczynka miała już swój typ.

Sięgnęła do półki i wyciągnęła spomiędzy dwóch innych książek tę, którą miała na oku już dłuższy czas, bo przyciągała jej wzrok ilekroć znalazła się w tym pokoju. Może dzięki srebrnym połyskującym literom.  Tytuł też był zachęcający – „Miasteczko…” Tak, miasteczko to kojarzy się tak ciepło, przytulnie. Tytuł był zachęcający, ale to było nic w porównaniu
z okładką.

Okładka przeszła najśmielsze oczekiwania.

U góry widniały te same litery co na grzbiecie, tylko większe. Błyskały  wszystkimi kolorami, gdy książkę lekko  poruszało się  na boki. Litery znajdowały się na ciemnym tle, większość tej okładki wypełniała czerń czy granat. Pośrodku tylko widniało kilka bladych twarzy, każda kolejna była coraz mniejsza, a wszystkie wyglądały upiornie – były biało- niebieskim jakby padał na nie z boku blask słońca czy też księżyca, otoczone biaława mgiełką. Twarz z przodu była najstraszniejsza – koścista, ze złośliwie wygiętymi brwiami, żółtymi źrenicami i … długimi kłami zahaczającymi i dolną wargę.

Przepadła. Wiedziała, że przepadła, i że wszystkie inne historie
o potworach jakie kiedykolwiek w życiu przeczyta, będzie porównywała do tej. Nie pomyliła się, ale to okazało się dopiero wiele lat później. Teraz jednak najpilniejszą sprawą było zaspokoić ciekawość, dowiedzieć się co makabrycznego (to nie ulegało wątpliwości!) stało się w  tym miasteczku i jak do tego doszło. Mama nie zgadzała się na branie książek z jej biblioteczki, chociaż widziała, jak one ciekawią dziewczynkę. Dziewczynka otworzyła okładkę, przeczytała wstęp, dedykację i i prolog,
a później jeszcze kilka stron. Doszła do wniosku, że będzie czytała po trochu, za każdym razem kiedy znów zostanie sama w domu. Po co denerwować rodziców, nie rozumieją jeszcze że dziewięć lat to wystarczająco żeby zacząć poznawać świat.

Odtąd dziewczynka przychodziła do sypialni rodziców, kiedy oni byli
w pracy. Czytała książkę po trochu, a że bardzo się jej spodobało to co czytała, tkwiła przed regałem długi czas, dopóki nie usłyszała, że któryś
z domowników m przekręca klucz w zamku drzwi wejściowych. Powtarzało się to codziennie, albo prawie codziennie.  Dziewczynka czekała tylko na te chwile.

Wkrótce przyśnił jej się zły sen. Był naprawdę zły, taki że obudziła się
z walącym sercem i nie mogła się uspokoić. Był środek nocy. We śnie też był środek nocy, albo bardzo pochmurny dzień, bo wszystko było takie przyciemnione. Znajdowała się w swoim pokoju, tylko że składana wersalka była złożona (a więc musiał to być dzień) , a na szczycie oparcia siedziała czarownica. Była prawdziwie ohydna. Miała na sobie szare, brudne szmaty spod których nie było widać skrawka ciała, a spod głęboko naciągniętego kaptura wystawała sterta długich szarych włosów. 

 

Ta wiedźma miała złe zamiary. Dziewczynka skądś wiedziała, że pod kapturem uśmiecha się złośliwie. Przybyła tu, aby zniszczyć zabawki, jedyne skarby jakie można mieć gdy jest się tak małym. I książki, książki dla dzieci, z obrazkami. Dziewczynka nie przepadała za nimi, ale nie chciała  też ich niszczyć. Tymczasem te właśnie rzeczy leżały teraz
w nieładzie na podłodze. Jakaś siła zmusiła dziewczynkę by spojrzała na czarownicę, a może ona sama chciała się przekonać, czy nadal na oparciu wersalki siedzi ta okropna postać. Siedziała. A gdy dziewczynka spojrzała znów na podłogę, i na swoje zabawki, zauważyła że były one całkiem inne niż przed chwilą: plastikowe klocki połamane, opakowania od gier planszowych zgniecione, a książeczki powsuwane pod drzwi do pokoju, co poskutkowało pozawijaniem się okładek tak, że z pewnością po ich wydobyciu pozostaną trwałe ślady. To nie podobało się dziewczynce, ale za bardzo się bała żeby coś zrobić. Uciekła z pokoju
i pobiegła do mamy krzątającej się w kuchni. Opowiedziała co czai się
w domu i wysłała mamę na odsiecz. Mama poszła i potwierdziła, że
w pokoju siedzi czarownica, ale dziewczynka nie wydobyła z niej wiele więcej. Otrzymała jednak pozwolenie, aby pójść spać do swojego łóżka, więc dziewczynka uczyniła to. Czarownicy już nie było. Więcej taki sen się nie powtórzył, ale były inne.  A to biegała z koleżanką po podwórku, gdy nadciągnęła szara mgła i zrobiło się prawie ciemno; schroniła się
w domu, i nie wiedzieć po co, wyszła na balkon, zajrzała do szafki
z przetworami, a tam zalazła upiorną lalkę – pajaca,  brudną i straszną zabawkę która nie była jej własnością. Kiedy indziej śniło jej się że przed jej domem powstała nieduża, lecz bardzo głęboka – wiedziała o tym - dziura w ziemi. Dziura była wypełniona brązową mulistą wodą. Pierwszy wpadł do niej ich kot, znęcony nie wiadomo czym, a później mama chcąca go ratować. Wpadali tam po kolei wszyscy jej bliscy, aż  została tylko ona, zrozpaczona i wściekła na siebie. Przez to, że bała się skoczyć.

Dziewczynka zaczęła się zastanawiać czy  to na skutek tego że złamała maminy zakaz i zaczęła czytać książki które nie były przeznaczone dla niej, ale wiedziała, że i tak nie oprze się zagłębianiu w świat tych historii, zwiedzania odległych miejsc, tak egzotycznych i wspaniałych, choćby tylko poprzez własną wyobraźnię.  

Mijały lata, a dziewczynka dorastała, i czytała coraz więcej książek zakazanych, później już nie tylko z biblioteczki mamy. Z czasem zaczęła kupować własne tomy, coraz grubsze, coraz bardziej „dla dorosłych”. Sny nie ustawały, i były coraz dziwniejsze, choć niezbyt częste. Dziewczyna nadal zrzucała to na karb niewłaściwie pobudzonej wyobraźni
i przyjmowała to jako rzecz, z która i tak nic nie da się zrobić. A mroczna rzeczywistość która tworzyła się obok niej, gęstniała coraz bardziej, nie chciała wypuścić, trzymając ją za kostki zadziwiająco silnymi strzępkami snującej się przy ziemi mgły. Myślicie, że dziewczynka chciała się wyrywać? Nic bardziej mylnego. Ona chciała żeby ten fantastyczny, złowrogi i mroczny świat do którego dawno temu weszła pochłonął ją całkowicie.

Dała mu się pochwycić.

 

 

© 2026 Mrocznik. Wszelkie prawa zastrzeżone. 

 


Dodaj komentarz

Komentarze

Nie ma jeszcze żadnych komentarzy.

Stwórz łatwo własną witrynę internetową z Webador