
Autor : Robert McCammon
Wydawnictwo: Em
Data polskiego wydania: 1996
Magiczna, swoisty hołd dla dzieciństwa.
McCammon znany jest mi z powieści pt. : „Słuchacz” i „Dziedzictwo Usherów”, które uważam za wyśmienite. Cenię autora za to, że jego pióro jest subtelne, jest to piękna groza, która w żadnym momencie nie ociera się o śmieszność. Nie ma nagłych, absurdalnych zwrotów akcji, wszystko jest spójne. A ponadto, także w przypadku „Chłopięcych lat” (lub „Magicznych lat - powieść została wydana i pod takim tytułem) otrzymujemy nostalgiczny obraz dawnej, nieistniejącej już Ameryki; opisana jest tak swobodnie i wiarygodnie, że miałam ochotę się tam znaleźć.
Bohaterem jest kilkunastoletni chłopiec który przeżywa rok swojego życia, i jest to dobry rok, choć nie brak i trudnych doświadczeń. Cory z pewnością jest chłopcem szczęśliwym. Ma dobre relacje z rodzicami i dziadkami, przyjaciółmi, jego życie toczy się przewidywalnym rytmem i składa z rytuałów które czynią go bezpiecznym i utrzymują w stanie dzieciństwa. Jednak dorosłość czyha za rogiem, i Cory powoli uczy się, jaki jest świat dorosłych, doświadcza żałoby, kłamstwa, dwulicowości; dowiaduje się że zło przyjmuje różne formy, a przede wszystkim - że istnieje, mino iż nie zawsze znamy jego źródło i się do niego nie przyczyniamy. I nie zawsze możemy zło powstrzymać.
Co mnie urzekło? Nie wiem jak, lecz Robert McCammon fantastycznie oddał w tej książce czar dzieciństwa wspólny chyba wszystkim dzieciom świata; ten czar, który dzieje się kiedy beztrosko biegamy po podwórku do zmierzchu, spoceni i pokąsani przez komary, a gdy rodzice wołają nas na kolację, odkrzykujemy: „Zaraz!”, i przeciągamy ten moment najdłużej jak się da. Obiecujemy przyjaciołom że spotkamy się jutro, i planujemy przyszłe zabawy. To oczywiste, że jest lato, i myślimy, że zawsze tak będzie. Aż w końcu przychodzi deszczowe popołudnie, później zaczyna się szkoła, i nawet nie wiemy kiedy ostatnio, tak jak Cory „lataliśmy” ze szczęścia pod niebo, i zapominamy o tych chwilach. Co ciekawe, dopiero jako dojrzali ludzie w rzadkich przebłyskach przypominamy sobie o naszych magicznych latach, zastanawiając się: ”Kiedy był ten ostatni raz? Kiedy to minęło?
McCammon oznacza dla mnie za każdym razem rzetelną, przemyślaną opowieść, kunsztowną grozę, i nutkę melancholii. Autor mistrzowsko buduje gęstą, tajemniczą atmosferę, nie spiesząc się przy tym. Akcja nie pędzi do przodu w zabójczym tempie, ale absolutnie nie można narzekać na nudę.
Choć trudno zakwalifikować tę książkę do jednego tylko gatunku, to obstawiałabym powieść obyczajową, z wątkiem kryminalnym i elementami fantastycznymi. Wątek tajemnicy oraz opowieści o młodości są splecione genialnie.
Jeśli przeczytaliście i spodobała się Wam propozycja od Roberta McCammona ---> polecam „To” Stephena Kinga.
Narażę się pewnie wielu osobom, ale „Chłopięce lata” podobały mi się dużo bardziej. Punktem wspólnym obu powieści są dziecięcy bohaterowie, ich beztroskie wakacje i zaskakujące, a nawet groźne wydarzenia, z którymi muszą się zmierzyć. Uważam jednak, że „To” , mimo iż jest bardzo długą powieścią, nie oddaje tak dobrze magii dzieciństwa, chociaż teoretycznie autor odmalowuje bardzo szerokie tło głównych wydarzeń i miałby taką możliwość (i chyba miał taki zamiar, w moim odczuciu, nie całkiem udany).
Do słynnego trio książek grozy przedstawiających dziecięcych, małomiasteczkowych bohaterów należy także „Lato nocy” Dana Simmonsa. Na razie nie jestem w stanie zarekomendować tej książki, ale...czeka już na mojej półce, więc na pewno wkrótce wyrażę swoją opinię i o niej.
Żródła grafiki : opracowanie własne z wykorzystaniem narzędzi Upcreator Dreamina (prompt autora)
Dodaj komentarz
Komentarze