
Wampir tkwi w szczegółach, czyli dlaczego liczyłam na więcej.
Autor: S.T. Gibson
Wydawnictwo: Sine Qua Non
Rok pierwszego polskiego wydania: 2022.
Źródło grafiki : wykonanie własne przy pomocy narzędzia Upcreator
Czytałam wiele opowieści o wampirach, czytam nadal, i będę czytała. Dobrze, bo wiele jest książek o tej tematyce, źle, bo większość z nich jest rozczarowująca, bez pomysłu, albo silnie bazująca na tym co już było.
Przyzwyczajona jestem do klasyków literatury wampirycznej takich jak „Dracula” Stokera, „Wywiad z wampirem” A.Rice, „Miasteczko Salem” S.Kinga. Tam wampiry są tym czym mają być: potwornymi bestiami bez skrupułów. Dzisiaj, po granicy którą przekroczył „Zmierzch”, coraz więcej wykwita absurdalnych pseudo- wampirycznych historii, gdzie wampir jest taki jacy wszyscy pragniemy być: piękny, bogaty, wiecznie młody, mądry mądrością wieków doświadczeń, z wyczulonymi zmysłami, szybki, sprawny, czytający w myślach, niezniszczalny. Tylko stracił kły. Aż dziw że wszyscy na tej ziemi nie chcą zostać wampirami. Takiego podejścia nie lubię.
Książka „Dar krwi„ autorstwa S. T. Gibson znajduje się gdzieś pośrodku między poszanowaniem wampirzej istoty a wypaczeniem tego wizerunku. Już na początku tekstu dopatrzyłam się błędów logicznych w fabule, tzn. zdarzeń/ zachowań bohaterów które stoją w sprzeczności ze sobą, lub też nie pasują do świata wampirów.
[SPOILER]
Mamy tu bowiem do czynienia z główną bohaterką – wieśniaczką, która urodzona przed wiekami w rumuńskich górach potrafi czytać, w ciągu doby z dziewicy staje się boginią w łóżku; w zamku jej małżonka jest brudno, ale nie ma służby, on zaś jako arystokrata wszystkim zajmuje się sam. Jako niezniszczalne istoty uciekają przed zarazą – nie boją się, ale uciekają – nie jest doprecyzowane dlaczego. Przemierzają Europę wzdłuż i wszerz, korzystając z wszelkich rozrywek, które na szczęście są tak samo dostępne nocą jak w dzień. Krawcowa wyszywa bez problemu w nocy, wampiry prowadzą bujne życie towarzyskie ze znajomymi, którzy na szczęście też funkcjonują o tej porze
[KONIEC SPOILERA].
Takie niuanse mają dla mnie znaczenie i sprawiły, że przedstawiona historia była dla mnie niewiarygodna i płytka. Miałam wrażenie, że autorka skupiła się tylko na wątku niezdrowego przywiązania głównych bohaterów do siebie, a wszystkie inne kwestie potraktowała od niechcenia. Możliwe że nie chciało jej się robić researchu na temat chociażby życia w dziewiętnastowiecznej wsi w Karpatach czy sposobu życia i obyczajów w krajach po których podróżują Constanta i jej wybranek. To bardzo ubogaciłoby książkę i pobudziło wyobraźnię czytelnika. Tymczasem otrzymujemy jednowymiarową opowiastkę o kobiecie która bezgranicznie kocha wampira, nienawidzi wampira i sypia z wampirem. We mnie osobiście ani jedna ani druga z tych postaci nie wzbudziły ciekawości ani żadnych głębszych uczuć.
Całościowo zamysł autorki nie przypadł mi do gustu. Trudno mi określić o czym była ta książka, działo się w niej niewiele, a zakończenie było zdradzone na samym początku. Pani Gibson skupiła się na przedstawieniu toksycznych relacji między bohaterami, natomiast zagadką jest dla mnie, czemu ci bohaterowie są wampirami. Równie dobrze mogliby to być zwykli ludzie, wyszłaby z tego wówczas przeciętna, przewidywalna obyczajówka o przemocowym małżeństwie i współuzależnieniu. Zmiana scenerii na Rumunię niewiele tu pomogła.
Wszystko to sprawiło że nie uwierzyłam w wykreowany świat. Nie ulega wątpliwości że autorka starała się i jest zafascynowana światem wampirów, ale miałam wrażenie, że czasem zapominała że właśnie o wampirach pisze. Gdyby opowiastkę na tym poziomie pisała nastoletnia dziewczyna, mankamenty byłyby do wybaczenia, ale tak chyba nie jest.
Pozytywne kwestie: autorka postawiła na erotyzm, który owszem, pasuje tutaj. Momentami jest go aż za dużo, i nic nie wnosi do fabuły. Mi jednak to nie przeszkadza – w końcu wampiry kojarzą się z zakazanymi emocjami, magnetyzują, przyciągają. Na pochwałę zasługuje także styl językowy; nie będę kłamała, że jest to majstersztyk, ale czułam , że autorka starała się pisać najlepiej jak potrafiła, jak najbardziej obrazowo, dobierając mniej lub bardziej udane metafory.
Niemniej jednak, jestem na nie. Nie skuszę się na kolejną część, jeśli powstanie.
Dodaj komentarz
Komentarze